Tango

Tango jest rodzajem tańca towarzyskiego pochodzącego z Buenos Aires (Argentyna) i Montevideo (Urugwaj). Taniec tango opiera się na muzyce o tej samej nazwie; tempo jest powolne, metrum parzyste 2/4. Charakterystycznym instrumentem muzyki tanga jest bandoneon. Tango argentyńskie jest tańcem bardzo sensualnym, pełnym pasji, a jednocześnie elegancji. Kroki nie są trudne - wystarczy nauczyć się kilku podstawowych, a następnie przeplatać je i lekko modyfikować.

Tango argentyńskie - historia tańca

Prymitywne formy tanga zaczęły powstawać już pod koniec XVIII wieku. Tango wywodzi się z hiszpańskich tradycji habanery i flamenco, które zostały zmieszane z „candombe” i przeszczepione na grunt Ameryki Południowej przez afrykańskich niewolników.

„Candombe” to styl muzyki oparty na bębnieniu charakterystycznym dla plemion bantu. Ten styl muzyki powstał w Montevideo, gdzie afrykańscy niewolnicy śpiewali i tańczyli „candombe” na ulicznych paradach. Powtarzali w refrenie słowa „cum-tan-go”, z których wywodzi się nazwa „tango”. „Candombe” natomiast z czasem przekształciło się w „milongę”, ale o tym w innym miejscu.

Tango (taniec i muzyka) stanowi część światowego niematerialnego dziedzictwa kulturowego ludzkości i w 2009 roku zostało wpisane na listę niematerialnego dziedzictwa UNESCO.

Styl tańca powstały około 1900 roku w Buenos Aires i Montevideo nazwano tangiem argentyńskim. Początkowo taniec ten wykonywano w różnego rodzaju lokalach i domach publicznych. Był to jedyny rodzaj tańca, oprócz walca i polki, w którym partnerzy obejmowali się. Cechą wyróżniającą tango argentyńskie była improwizacja. Do tej samej muzyki można było tańczyć różne figury i kroki.

Tango - z Argentyny do Paryża

W 1911 roku argentyński nowelista i poeta, Ricardo Guiraldes, napisał wiersz i odtańczył tango na oczach publiczności w lokalu w Paryżu. Dzięki niemu tango zyskało ogromną popularność wśród wyższych klas społecznych w Paryżu, a następnie w całej Europie. W 1913 roku tango argentyńskie stało się najbardziej popularnym rodzajem tańca na świecie. Ze względu na erotyczny charakter tańca, tango dało wolność kobietom i pozwalało na swobodę ruchów. Jednak nie wszyscy popierali tego rodzaju rozrywkę. Nieprzyzwoity taniec spotkał się z krytyką papieża Piusa X.

Tango argentyńskie szczególną popularność zyskało w międzywojennej Polsce. Obecne było w filmach, kabaretach, a nawet w reklamach. Śpiewał je Mieczysław Fogg, Adam Aston, Stefan Witas, a wykonywały takie gwiazdy jak Pola Negri czy Hanka Ordonówna. Tango zyskało popularność nie tylko jako taniec, lecz także jako utwór muzyczny. Rozwój kina dźwiękowego zapoczątkowało wykorzystywanie motywów muzycznych tanga w różnego rodzaju filmach.

Po 1955 roku, ze względu wprowadzenie stanu wyjątkowego w Argentynie, tango było znacznie ograniczone. Kontrolowano kluby, w których tańczono tango, wprowadzono godzinę policyjną. Popularność tego tańca spadła ze względu na niesprzyjające warunki panujące w kraju. Dopiero po 1986 roku tango ponownie rozkwitło. Stało się symbolem Argentyny i zyskało ponowną sławę na całym świecie. Tango argentyńskie, w przeciwieństwie do innych odmian, opiera się na improwizacji i ciągłym rozwoju - nigdy nie zostało skodyfikowane. Klasyczne tango argentyńskie charakteryzuje się zmysłowością i bliskością partnerów. Jest niezwykle emocjonalną odmianą tańca, w którym dominuje smutek, dramatyzm, romantyzm i melancholia.

Tango jest jak bycie zakochanym.

Tańczymy muzykę, a nie kroki.

Jesteśmy malarzami, improwizujemy zatapiając się w nutach.

Tango - smutna myśl, którą się tańczy.

Milonga

MILONGA - to spotkanie taneczne, ale...

Głównym elementem milongi jest muzyka - tango artentyńskie, które rozkwitło na początku XX wieku w Argentynie i Urugwaju. Od początku było komponowane jako muzyka taneczna. Najbardziej istotnym elementem tanga argentyńskiego jest pełna improwizacja. Tę samą muzykę, ten sam utwór różne pary interpretują w swój indywidualny sposób uzależniony od przeżywanych emocji oraz doświadczenia. Niektórzy mówią, że tango to flirt dwóch osób z muzyką, podczas wspólnego tańca.

Milonga nie jest ani pokazem, ani koncertem…
To raczej sposób spędzenia czasu, łączący w sobie miejsce, ludzi, muzykę i klimat. Każdy, kto przekroczy próg sali staje się częścią Milongi. Część gości czerpie radość z tańca, niektórzy z obserwacji par zatopionych w objęciu, inni z możliwości spotkań towarzyskich przy lampce wina, ale większość po prostu delektuje się muzyką i niepowtarzalną atmosferą.

Stąd nie trzeba być tancerzem, aby miło spędzić czas na milondze.

Podstawowe zasady

  • Ruch podczas tańca odbywa się po okręgu (ronda)

  • Zaproszenie do tańca odbywa się przez kontakt wzrokowy, spojrzenie i akceptację (cabeceo)

  • Para tańczy ze sobą „zestaw” utworów - zwykle 4, bądź 3 (jest to tanda - około 10-15 minut)

  • Unika się: kolizji na parkiecie, wyprzedzania oraz prowadzenia niebezpiecznych figur

  • Rozpoczęcie tańca: prowadzący włączając się do chodzącej (ustawionej) rondy nawiązuje kontakt wzrokowy z prowadzącym na rondzie w oczekiwaniu sygnału na ustąpienie miejsca

  • Osoby nietańczące w danej chwili unikają wchodzenia na rondę podczas tandy. Jeśli jest konieczne przejście przez parkiet bezwzględnie ustępują pierwszeństwa tancerzom jednocześnie poruszając się po brzegu rondy.